Loop niet als je ook kunt dansen"

                                      Michael B. Rosenberg.

 

Dit ben ik, Lilian Kars, zes jaar oud, dansend op het schoolplein, even weg van alles.

 

In mijn jeugd heb ik niet zoveel gedanst als deze foto doet vermoeden.

Wel maakte ik bijna alles mee wat er mee te maken valt en dat was te veel om te bevatten. Het maakte dat ik, toen ik wat ouder was, verlangde naar een einde. Ik dacht niet zozeer aan dood, meer aan niet meer verder leven.

Het einde kwam, alleen niet op de manier die ik in gedachte had. Het kwam met de ontdekking dat de enige uitweg de weg naar binnen is.

En op de weg terug naar mijzelf vond ik onder iedere steen op mijn pad -  waar ik mij eerder zo aan bezeerd had -  waardevolle schatten en was ik in staat mijn lijden te stoppen.

 

 

In 2009 ben ik vijftig geworden.

Ik heb een echtscheiding achter mij terwijl ik ervan overtuigd was dat dat mij nooit zou overkomen.

Ik heb zes kinderen, waarvan 3 zelf op de wereld gezet en 3 cadeau gekregen met de komst van mijn lief. Ik heb vijf maal een puberteit overleefd en ga er van uit dat mij dat de zesde en laatste keer ook nog wel zal lukken.

De overgang heb ik inmiddels achter mij liggen en ik ben gek op mijn tuintje, lezen, lekker eten en een goed glas wijn.

 

Maar eigenlijk is mijn weg helemaal niet zo interessant voor jou.

Wat interessant kan zijn is de manier waarop ik mijn molenstenen tot bouwstenen heb kunnen maken. Hoe ik mijn schatten heb ontdekt, de weg terug heb gevonden naar mijn eigen veiligheid en geborgenheid. Hoe ik steeds beter leer te vertrouwen en hoe werkelijke liefde voelt. Leefgereedschap, waardoor ik mijn lijden kon stoppen en nieuw lijden niet nodig is.

 

Dit leefgereedschap - dat ik zelf nog dagelijks gebruik - wil ik graag met je delen.

Hetzij via mijn schrijfsels, hetzij via workshops en/of persoonlijke begeleiding.